Nog maar eentje ^^
Silence was broken
in the light of razorsharp madness
instinct which was flawless
fails to make decisive action
as a trembling hand signifies
passive action being
what unsatisfies the heart
that wants you to race through
a blinded rage and fight
woensdag 3 februari 2010
dinsdag 2 februari 2010
kleine post ^^
Iets kleins om mij te helpen de smaak terug te pakken te krijgen ^^ Hopelijk heb je er wat aan.
Schemer in het gewag
het draait en keert
maar onvermijdelijk en onverbiddelijk
het getij dat rolt en raast en grolt
Schaduw die niet is
en toont het ware gelaat
van onze moeder, onze vader
maar nee, niet ons kind
Blikkering die vager wordt
met tijd, een uur veranderlijk
wederkeer een woord voor eeuwigheid
zo waar, zo vals voor wij.
Schemer in het gewag
het draait en keert
maar onvermijdelijk en onverbiddelijk
het getij dat rolt en raast en grolt
Schaduw die niet is
en toont het ware gelaat
van onze moeder, onze vader
maar nee, niet ons kind
Blikkering die vager wordt
met tijd, een uur veranderlijk
wederkeer een woord voor eeuwigheid
zo waar, zo vals voor wij.
maandag 5 mei 2008
Gedicht
Wederom een lange tijd sinds ik voor het laatst iets op mijn blog gezet heb, en dan is het nog niet een nieuw deeltje van Gemiste Kansen. Doch, misschien dat het wel aangenaam is om te lezen, en is het eerste gedicht sinds lange tijd die uit mijn spreekwoordelijke pen is gevloeid. Het is lichtjes gebaseerd op het werk van John Keats, een Engelse dichter wiens werk me altijd heeft gefascineerd. Het stukje kan wat moeilijk overkomen voor iemand die zijn/haar Engels niet goed beheerst, doch mij kan het niet schelen, ik schrijf wat ik wil :p have fun ^^
Of Guilt and Love
As terror subsides, your vague reflection passed me by
galvanized I flee to dreams, where worries needn't be
a solemn thought becomes my being, my fear a distant memory
yet I tremble for what I feel is mending, a pain, a tear, misogyny
I count my fingers and the days, but craving you does never fade
a mind reluctant to admit, my limbs show signs without my merit
stretch my arm to catch the wind, for it knows that I have sinned
there is nothing left behind, but a soothing whiff, divinity
Every time I must recall, but push away events so cold
why denial is truths' forgery, it had been but could not be
real a moment, all was well, all illusions as I dwelled
no absolution without knowing, yet guilt made reason futile
Of Guilt and Love
As terror subsides, your vague reflection passed me by
galvanized I flee to dreams, where worries needn't be
a solemn thought becomes my being, my fear a distant memory
yet I tremble for what I feel is mending, a pain, a tear, misogyny
I count my fingers and the days, but craving you does never fade
a mind reluctant to admit, my limbs show signs without my merit
stretch my arm to catch the wind, for it knows that I have sinned
there is nothing left behind, but a soothing whiff, divinity
Every time I must recall, but push away events so cold
why denial is truths' forgery, it had been but could not be
real a moment, all was well, all illusions as I dwelled
no absolution without knowing, yet guilt made reason futile
donderdag 3 april 2008
Gemiste Kansen 23
Terug van weggeweest. Wegens allerhande situaties en een ferme writersblock ingegeven door lamlendigheid lag Gemiste Kansen voor een heel eind stil. Nu komen er echter een aantal nieuwe deeltjes ^^. Hope you like it!
David was te goed voor de wereld, ondanks het feit dat de jongen buitengewoon afzichtelijk was. Het was alsof zijn aangezicht ineengeperst was, want zijn neus, mond, ogen en wenkbrauwen stonden ei zo na bovenop elkaar. Ik vermoedde dat God zijn inspiratie voor hem haalde bij Picasso. Enkel zijn oren stonden op de juiste plaats, hoewel die enkel te zien waren wanneer het winderig was. Een hoofd vol donkerbruin kroeshaar dat niet te bedwingen viel. Toch ging hij met een zekere waardigheid door het leven, en had hij veel vrienden. Altijd met een glimlach op het gezicht, tot in het mortuarium toe. Zijn ongeluk was tragisch, en vreemd genoeg belachelijk typisch. Na de laatste schooldag reden hij en Sarah naar huis met de fiets, enkel om omver gereden te worden door de schoolbus. Hij was dood voor hij de grond raakte. De chauffeur, die gedronken bleek te hebben, werd ontslagen, en een jaar later veroordeeld tot 4 jaar cel en een levenslang rijverbod. Na vijf dagen hing hij zich op aan zijn beddengoed. Dat laatste wou ik niet. Het deed niemand goed, en maakte het hele voorval enkel pijnlijker. Sarah was compleet van de kaart, en was wekenlang niet aan te spreken. Ik ging op bezoek, probeerde haar wat op te beuren, wat me zelden lukte. Die periode was de eerste keer dat ik Stephanie zag. Ze droeg een lichtblauw topje dat niet dik genoeg was om haar tepels te verbergen. Moest iemand me toen gezegd hebben dat ik er nog tussen ging wakker worden, ging ik die uitgelachen hebben. Niemand weet wat de toekomst brengt, behalve getuigen van Jehova en leden van UFO-sekten.
Economie bleek moeilijker te zijn dan ik anticipeerde. Toch bekroop een gevoel van gelatenheid me toen ik het lokaal verliet. Michiel stond al buiten te wachten op me, trappelend in de gang met een onaangestoken sigaret in de hand. Als hij zo naar nicotine snakte, kon hij gewoon buiten gewacht hebben, maar achteraf bleek dat hij gewoon compleet opgepept was door energiedrankjes en koffie. Alcohol, zo vond Michiel, zou hem wel goed doen. Met de fysiologie van de kerel zou het best wel kunnen kloppen dat een mengeling van pepmiddelen en bedwelmende stoffen hem goed zou doen, dacht ik. Met een snelle wandel door het spastische gedoe van mijn vriend kwamen we snel bij een terrasje aan de Korenmarkt. We klinkten op de goede afloop van de examens, en ik tuurde wat vanuit mijn stoeltje naar het volk dat passeerde. Mooie vrouwen, lelijke, hier en daar een kind, een meneer met een hoed op. Michiel ratelde aan één stuk door wat voor antwoorden hij gegeven had op ons examen economie, maar veel zin had ik niet om er nog veel over na te denken. Wat gebeurd is, is gebeurd, behalve als het niet gebeurd is. Het was hoe dan ook te laat om nog antwoorden te veranderen. Zuigend aan een rietje dat uit zijn bierglas stak, keek hij fronsend naar me op. Het fabeltje van het rietje was nog altijd de wereld niet uit, hoewel het al lang weerlegd was, maar als hij vond dat hij meer onder invloed kwam mocht hij dat gerust van me. Waarom hij fronste naar me begreep ik wel. Hij deed het terecht, want ik toonde niet bijster veel interesse in wat hij te zeggen had. Ik zei hem dan ook dat het laatste onderwerp dat ik nu wou aansnijden economie was.
David was te goed voor de wereld, ondanks het feit dat de jongen buitengewoon afzichtelijk was. Het was alsof zijn aangezicht ineengeperst was, want zijn neus, mond, ogen en wenkbrauwen stonden ei zo na bovenop elkaar. Ik vermoedde dat God zijn inspiratie voor hem haalde bij Picasso. Enkel zijn oren stonden op de juiste plaats, hoewel die enkel te zien waren wanneer het winderig was. Een hoofd vol donkerbruin kroeshaar dat niet te bedwingen viel. Toch ging hij met een zekere waardigheid door het leven, en had hij veel vrienden. Altijd met een glimlach op het gezicht, tot in het mortuarium toe. Zijn ongeluk was tragisch, en vreemd genoeg belachelijk typisch. Na de laatste schooldag reden hij en Sarah naar huis met de fiets, enkel om omver gereden te worden door de schoolbus. Hij was dood voor hij de grond raakte. De chauffeur, die gedronken bleek te hebben, werd ontslagen, en een jaar later veroordeeld tot 4 jaar cel en een levenslang rijverbod. Na vijf dagen hing hij zich op aan zijn beddengoed. Dat laatste wou ik niet. Het deed niemand goed, en maakte het hele voorval enkel pijnlijker. Sarah was compleet van de kaart, en was wekenlang niet aan te spreken. Ik ging op bezoek, probeerde haar wat op te beuren, wat me zelden lukte. Die periode was de eerste keer dat ik Stephanie zag. Ze droeg een lichtblauw topje dat niet dik genoeg was om haar tepels te verbergen. Moest iemand me toen gezegd hebben dat ik er nog tussen ging wakker worden, ging ik die uitgelachen hebben. Niemand weet wat de toekomst brengt, behalve getuigen van Jehova en leden van UFO-sekten.
Economie bleek moeilijker te zijn dan ik anticipeerde. Toch bekroop een gevoel van gelatenheid me toen ik het lokaal verliet. Michiel stond al buiten te wachten op me, trappelend in de gang met een onaangestoken sigaret in de hand. Als hij zo naar nicotine snakte, kon hij gewoon buiten gewacht hebben, maar achteraf bleek dat hij gewoon compleet opgepept was door energiedrankjes en koffie. Alcohol, zo vond Michiel, zou hem wel goed doen. Met de fysiologie van de kerel zou het best wel kunnen kloppen dat een mengeling van pepmiddelen en bedwelmende stoffen hem goed zou doen, dacht ik. Met een snelle wandel door het spastische gedoe van mijn vriend kwamen we snel bij een terrasje aan de Korenmarkt. We klinkten op de goede afloop van de examens, en ik tuurde wat vanuit mijn stoeltje naar het volk dat passeerde. Mooie vrouwen, lelijke, hier en daar een kind, een meneer met een hoed op. Michiel ratelde aan één stuk door wat voor antwoorden hij gegeven had op ons examen economie, maar veel zin had ik niet om er nog veel over na te denken. Wat gebeurd is, is gebeurd, behalve als het niet gebeurd is. Het was hoe dan ook te laat om nog antwoorden te veranderen. Zuigend aan een rietje dat uit zijn bierglas stak, keek hij fronsend naar me op. Het fabeltje van het rietje was nog altijd de wereld niet uit, hoewel het al lang weerlegd was, maar als hij vond dat hij meer onder invloed kwam mocht hij dat gerust van me. Waarom hij fronste naar me begreep ik wel. Hij deed het terecht, want ik toonde niet bijster veel interesse in wat hij te zeggen had. Ik zei hem dan ook dat het laatste onderwerp dat ik nu wou aansnijden economie was.
maandag 28 januari 2008
Gemiste Kansen 22
Deel 22, en in een paar dagen zal er nog wel een deeltje verschijnen. Veel pret ^^
Het einde van de examens was in zicht. De tijd was dus bijna gekomen om buiten mijn goelagarchipel te treden en de wereld te herontdekken. Nog één examen te gaan, en ik wou dat hij nog dagen van me verwijderd was. Wou ik al terugkeren naar dat sociale leven? Niet echt, maar het begon nu al aan me te trekken. Anton had al gebeld dit weekend om naar een optreden te gaan, en Michiel wou zich na het laatste examen eens bezatten met me. Ik stemde in, maar vooral vanwege morele verplichtingen, en er dus voor te zorgen dat niemand in het ziekenhuis belandde door idioot gedrag. Nog tweeëntwintig uur te gaan, en het oog van de orkaan trok aan me voorbij. Mijn cursus economie was uit de vergetelheid geraakt en lag nu op mijn bureau. Een echt bureau was het eigenlijk niet. Het bestond uit twee schragen en een grijsgeverfde deur, maar het voldeed aan de functie. Een voorziening van de huisjesmelker die zich voordeed als kotbaas. Blijkbaar begreep hij niet wat comfort betekende, en hetzelfde kon gezegd worden van isolatie en brandveiligheid. Om één of andere mysterieuze reden ging het brandalarm af vanaf het moment dat het aangezet werd, wat als gevolg had dat die altijd af stond, en verklaarde de kerel dat het gebouw onmogelijk kon afbranden, omdat het vol stond met gipsplaten. Toegegeven, er zijn betere materialen om een vuurtje te stoken dan met kalk, maar tapijt en hout zijn wel heel nuttig op dat vlak. Ofwel was hij dus een debiel, ofwel een lul die enkel geïnteresseerd was in het saldo van zijn bankrekening, met andere woorden, een autist met financiële vaardigheden. Ik gokte op beide.
De enkele uren blokwerk deden hun werk, en maakten dat ik mijn zorgen voor na de examens tijdelijk vergat. Wat zou ik zeggen wanneer ik Stephanie terugzag? Wat als haar vader me vanuit zijn auto opmerkte en ik zorgeloos langs straat wandelde? De vragen doken op van zodra ik de bijbel van de vrijemarktprincipes dichtklapte. Negen uur 's avonds, en mijn hoofd zat tjokvol formules die ik na twaalf uur de volgende dag me nooit meer moest herinneren. Ik griste mijn gsm van het bureausubstituut en bekeek wat van mijn berichtjes. Leuke berichtjes verwijderde ik zelden. Het was altijd leuk om de tijden te herinneren dat iemand van je hield, en zichzelf niet probeerde te doden vanaf je die enigszins beantwoordde. De minst leuke boodschappen stonden er soms ook nog in. Het oudste was drie jaar oud, en was van Sarah, die zei dat David verongelukt was. Ik overwoog niet om haar woorden ooit te wissen. Vrienden vergeet je nooit, behalve als iets je hoofd met hoge snelheid raakt, en dan nog. Traag liep ik het lijstje af, wiste enkele dingen die me niet meer deerden, maar liet de rest staan. Bijna aan het nieuwste bericht gekomen merkte ik dat Alea's bericht weg was. Vreemd, gezien ik me niet herinnerde het ooit gewist te hebben. Het kwam echter wel voor dat er dingen verdwenen, zonder dat ik wist waarom. De ene keer door de kuren van mijn gsm, ofwel omdat ik vergeten was dat ik het weggedaan had. Sommige mensen hebben een geheugen als een zeef, het mijne was een bodemloze emmer.
Het einde van de examens was in zicht. De tijd was dus bijna gekomen om buiten mijn goelagarchipel te treden en de wereld te herontdekken. Nog één examen te gaan, en ik wou dat hij nog dagen van me verwijderd was. Wou ik al terugkeren naar dat sociale leven? Niet echt, maar het begon nu al aan me te trekken. Anton had al gebeld dit weekend om naar een optreden te gaan, en Michiel wou zich na het laatste examen eens bezatten met me. Ik stemde in, maar vooral vanwege morele verplichtingen, en er dus voor te zorgen dat niemand in het ziekenhuis belandde door idioot gedrag. Nog tweeëntwintig uur te gaan, en het oog van de orkaan trok aan me voorbij. Mijn cursus economie was uit de vergetelheid geraakt en lag nu op mijn bureau. Een echt bureau was het eigenlijk niet. Het bestond uit twee schragen en een grijsgeverfde deur, maar het voldeed aan de functie. Een voorziening van de huisjesmelker die zich voordeed als kotbaas. Blijkbaar begreep hij niet wat comfort betekende, en hetzelfde kon gezegd worden van isolatie en brandveiligheid. Om één of andere mysterieuze reden ging het brandalarm af vanaf het moment dat het aangezet werd, wat als gevolg had dat die altijd af stond, en verklaarde de kerel dat het gebouw onmogelijk kon afbranden, omdat het vol stond met gipsplaten. Toegegeven, er zijn betere materialen om een vuurtje te stoken dan met kalk, maar tapijt en hout zijn wel heel nuttig op dat vlak. Ofwel was hij dus een debiel, ofwel een lul die enkel geïnteresseerd was in het saldo van zijn bankrekening, met andere woorden, een autist met financiële vaardigheden. Ik gokte op beide.
De enkele uren blokwerk deden hun werk, en maakten dat ik mijn zorgen voor na de examens tijdelijk vergat. Wat zou ik zeggen wanneer ik Stephanie terugzag? Wat als haar vader me vanuit zijn auto opmerkte en ik zorgeloos langs straat wandelde? De vragen doken op van zodra ik de bijbel van de vrijemarktprincipes dichtklapte. Negen uur 's avonds, en mijn hoofd zat tjokvol formules die ik na twaalf uur de volgende dag me nooit meer moest herinneren. Ik griste mijn gsm van het bureausubstituut en bekeek wat van mijn berichtjes. Leuke berichtjes verwijderde ik zelden. Het was altijd leuk om de tijden te herinneren dat iemand van je hield, en zichzelf niet probeerde te doden vanaf je die enigszins beantwoordde. De minst leuke boodschappen stonden er soms ook nog in. Het oudste was drie jaar oud, en was van Sarah, die zei dat David verongelukt was. Ik overwoog niet om haar woorden ooit te wissen. Vrienden vergeet je nooit, behalve als iets je hoofd met hoge snelheid raakt, en dan nog. Traag liep ik het lijstje af, wiste enkele dingen die me niet meer deerden, maar liet de rest staan. Bijna aan het nieuwste bericht gekomen merkte ik dat Alea's bericht weg was. Vreemd, gezien ik me niet herinnerde het ooit gewist te hebben. Het kwam echter wel voor dat er dingen verdwenen, zonder dat ik wist waarom. De ene keer door de kuren van mijn gsm, ofwel omdat ik vergeten was dat ik het weggedaan had. Sommige mensen hebben een geheugen als een zeef, het mijne was een bodemloze emmer.
Abonneren op:
Posts (Atom)
