Korte oefening op schrijfstijl ^^ commentaar is welkom.
De vaas ging de vuilnisbak in, en verwerd tot een modern kunstwerk van zompige bloemen en kleurige scherven. Dat het onnodig was ook de vaas weg te gooien besefte ze wel, maar Sarah moest érgens blijf met haar woede. Mocht de klootzak die haar toorn opriep aanwezig geweest zijn, zou hij ze naar z'n hoofd gekregen hebben. Hij was er niet, en ging waarschijnlijk niet meer opdagen ook. Ze keek naar haar handen, die nog natrilden van haar uitbarsting, en voelde een steek van weemoedigheid in haar borst. "Hij is weg" prevelde ze, en zakte neer op haar knieën. Waarom ze daar zo van slag van was, kon ze zelf niet bevatten. Het was nu eenmaal zo. Naamloze gedachten tolden rond tussen haren oren en reduceerden haar denkvermogen tot dat van een vijfjarige. Tranen biggelden langzaam langs haar wangen, maar ze was te beroerd om zich te fatsoeneren.
Enige tijd later raapte ze zichzelf bijeen en stond op. De koffie in de thermoskan was lauw. Dat gaf niet, zolang haar hersenen maar terug begonnen te functioneren. Dat was hoe dan ook maar een kwestie van tijd. Hij zou boeten, daar ging ze op toezien.
zondag 22 mei 2011
zondag 20 februari 2011
Nieuwtje
Een eind geleden dat ik nog gepost heb op deze blog, en het is vooral omdat ik de taak kreeg van mijn bibliotheekopleiding dat ik nog een stukje plaats. De volgende tekst is van het project(je) waar ik tot op heden mee bezig ben ^^ Op dit moment heb ik nog geen bruikbare titel, hoewel ik al een heel stuk uitgewerkt heb van dit (engelstalige) verhaal. Enjoy!
“What I know to be true has never happened. It's a paradox a time traveller is confronted with if he changes what has never actually been. Of course the events described here actually occurred at some point, yet that point got lost when I came to solve the problem I came to solve. While executing the solution to the problem, the problem itself never needed solving in the first place, so I actually never did anything. But still... I did do something, which is the entire point, I think.”
John Abercrombie
It was two o'clock in the afternoon, and three people left a local pub in Ashton. The first was an elderly woman running a shoe store down the street. Her business was running fine without her, so going for a drink (or five) and socialising with the unemployed, the retired, and folks who had nothing better to do on a Thursday afternoon, such as her, seemed like a jolly good thing to do. She however, unwittingly, is of no importance to the course of this story. The two gents right behind her, who were still in a casual conversation as they left the establishment, were of significance.
The first man, a tall bloke wearing a red blazer screaming horror at itself, strode to his motorcycle, put on his equally hideous green helmet, let the engine of his Buell Lightning roar, and drove away into the distance. The time traveller followed in his own particular means of transportation, and sauntered to the nearest bus stop. He knew where the man was headed, but only in part because he spent the last hour talking to him over a beer in the The Eagle and Child. There was something off with Adrian, or rather, the pattern he was following. No-one in his right mind would ever make such a monstrous combination of clothes and helmet, it just wasn't natural. John had seen his share of anomalies in the past few months, and measured by the extremities of the incursions, he knew where to go. Pleased he made some notes about his findings, and remained his silent self, while waiting for his bus to Kirkwoodshire. He was closing in on his inevitable destination, although the sense of impending doom was lashing out at him. His gift couldn't prevent that from happening.
“Please, come in!” the crackling voice answered George Best, and the gate opened with the sound of screaming metal only bad maintenance could muster. The grey Aston Martin slowly approached the mansion down the road, because that was how real estate agents did it. The view was simply magnificent. Budding roses in flowerbeds carefully groomed, hedges so straight as if they were trimmed this very day. Even the leaves on the trees waved in an inviting way, not dismissively as ordinary trees did. An opportunity in the making, George pondered. Parking right in front of the door, he saw the landowner waiting for him, who was demonstrating a ferociously bad case of a moustache, and greedy eyes gleaming from under his eyebrows.
“Please, come in!” Manfred Sullivan exclaimed, and they shook hands. Although it wasn't a crackling voice, George was sure it was the same as that of the speaker near the gate. Whether this man knew more than the three words he uttered twice already, or his vocabulary was limited to this, he would soon find out.
Upon entering the mansion, it became obvious to the real estate agent that the large part of it wasn't occupied by anyone, or they simply didn't touch anything there. The rooms looked well tended to, yet dust was gathering on every horizontal surface. Sullivan took George's coat and put it on the hall stand. “You can call me Manny by the way. It's how everyone calls me, and I don't mind at all.” he told George with a grin. The agent nodded, but kept to his ways. “Well Mr. Sullivan, the hallway seems quite lovely, but can we move on? I'm a very busy man, and I do have other appointments.” Manfred squinted, as if he didn't understand what was said just now, but turned around and graciously opened the door into the next room.
George looked around, surprised at the openness of the rooms they encountered. Sunlight shone through the windows and made everything seem warm and cosy. Sullivan in the meantime, was babbling on about every little thing he experienced there. “This is where my aunty used to knit clothes while I was playing with my lego's.” he chuckled, although the funny part escaped George's mind. Nonetheless he gave the man a friendly smile. Real estate agents could smile about anything a client told them, they only had to think about all the money they were going to make by selling their property for them. “Such a shame she went mad, although she'd never been quite normal.” Sullivan said to no-one in particular, “those dreamy eyes of hers must have been a sign.” He shrugged. “Anyway, let's move on then.” he said cheerfully. George frowned slightly, looking very interested all of a sudden, but the man's head was slowly being encompassed by a giant shimmering golden coin, framing his face like an aureola.
Walking through one of the hallways, they noticed a scraping sound coming from above them. The real estate agent looked up to the ceiling. “Mr. Sullivan, is there anything going on upstairs?” George asked. Manfred halted. “Well, there probably is. I think our tenant is at it again. Friendly chap, but he has the most unusual 'hobby' of rearranging the furniture, and then moving it back where it originally was. Works at the local one hour photo. I keep on renting him a room, but the large part of the mansion is off limits to him.”
George scraped his chin, feeling uncomfortable. The thing he'd like to do most of all at that time was jump out of the nearest window, run to his car, trash the gate, and drive straight back into the safe environment of London. Not that London was safe, but at least you had an idea of what was going on, most of the time anyway. Finding a clue about what the catch was always made him look for the closest door out of there. He shivered. Two people seemingly going mad under the same roof, unrelated to eachother? Unlikely. He'd need to do some research to see if there were any chemical plants settled here, or if the mansion was built on top of Indian burial grounds. George decided to skip the last one. Getting back his composure, he came to the conclusion that he didn't care much for such issues. He wasn't planning on living here himself, so whatever the problem, as long as he could hide it, there were no doubts about continuing.
“Let's see what Dennis is up to.” Manfred winked, and headed towards the broad wooden stairs at the end of the hallway. The agent caught up with him, doing his best to keep a smile on his face, but failed as an excruciating squeeking noise was heard, followed by a bang that was felt right through the floorboards. Sullivan yelped. “Damn that blasphemous brat!” he yelled, and rushed up the stairs. “Now what's the meaning of all this?” he bawled as he started pulling the doorknob. Obviously it was locked, but Sullivan just kept on pulling, apparently trying to pull the door out of its hinges. George Best approached the landlord, put his hand on the man's shoulder, and said: “Should I come back another time perhaps?” Manfred turned towards him, releasing the doorknob. “No, no, it's alright.” he stammered, “this happens once in a while here, nothing to worry about.” then a tinging sound came through the door, and all went quiet. George frowned. Then two more were heard in rapid succession. Sullivan grumbled, clearly aggravated he had to meet this kind of trouble while he was preparing to sell 'his' mansion. He plucked at his moustache, and then fished out a monstrously large keyring out of his pocket. George had no idea how he fitted it in his pocket. Turning the key inside the lock, Sullivan made an even bigger fool of himself, since the door wasn't actually locked. He opened the door, and all went still. Dennis, a frail looking lad in his mid-twenties, looked up from besides a table he was obviously moving somewhere. For a second the boy looked startled and confused. When he recognized Manfred Sullivan with an angry look on his face, and saw the white knuckles clasping the keyring, he ran through his blonde hair with his hair and said: “Good morning! Sorry about the noise, I was just moving some furniture into place.” And furniture there was. Cupboards, tables, a bed in the corner, a closet with mirrors, a standing mirror next to it, a vase on a pedestal, and it went on. How this Dennis-fellow got from one end of the room to the other puzzled the real estate agent. It wasn't really a mystery why he acquired the habit of moving around his furniture so many times, there was just too much of it in the room. Why that was did seem odd though. Meanwhile, as George was observing the room, Sullivan looked down and sighed at the sight of the floorboards. He knelt and felt the scratches on the parquet. They had seemingly multiplied since the last time he was there. The real estate agent coughed, “I believe we should leave the tenant to his business, so we can finish up our tour, don't you say?” he suggested. “I suppose you're right” Manfred grumbled, “but Dennis, I'd like to ask you... again... not to move everything around so much and cause such a rumpus.” The tenant glanced at the damaged bit of floor in front of Sullivan and frowned, as if he hadn't noticed the scratches before. “I'm really sorry, Mr. Sullivan, I'll be careful not to cause any more trouble for you.” he said hesitantly, keeping his eyes on what lay before Manfred's feet. “Alright then, I'll keep you to your promise!” Sullivan enunciated, and turned to the agent. “I suggest we look at the other rooms on this storey, and then move on to our wine cellar. Perhaps we can crack open a bottle and discuss a suitable price to sell this place.” “That would be nice, although I’d like a peak in the garden before we indulge in a drink.” George smiled. A fine wine was always welcome in his profession. “Couldn't agree more. Nearly forgot there's more to the property than the building. Albeit hard to miss now that you mention it.” he chuckled. They said goodbye to the tenant, who was still looking around the room for damaged pieces of parquet. The proposed alcohol seemed more and more favourable by George the more time he spent with Sullivan, but so did smashing his head into a supporting wall. The one he was walking passed looked nice.
Dennnis Long sat down at his desk, and made note of what happened in his journal.
“It happened again. Why? I still don't know, but every time I feel like I'm getting closer. Something in this room just doesn't feel right. “I” don't feel right. When Sullivan and that real estate agent entered my room, I had no idea why I was moving furniture. The memories seem to have just disappeared. Perhaps I was moving furniture for some particular reason, then forgot why I was moving it, then started moving it all back since it seemed all out of place, and then couldn't remember that I was moving furniture back because I forgot why I was moving it in the first place. It's either that, or something took over my body and started moving things in my stead. Sullivan must have yammered about this about seven times, but I can't even begin to guess how many times it actually was. Maybe the old hag had a reason to put me into THIS particular room. Never fully understood that woman. Could have been she was mad already, or the fact she's a woman. Not that much of a difference if you ask me. Still haven't met one that doesn't downright scares me.”
He shut the journal and moved on to his newspaper, getting a strange deja vu while reading the articles. Looking up to his watch, he made note of the time. 10am on the dot, still three hours to get to work and sit around there doing very little useful. Would his boss even notice if he didn't show up today? In the periphery of his vision he noticed something odd. The scratches on the floor, they weren't random. It was fairly obvious each piece was moved in the same direction over and over again. Back and forth without exception. And then it hit him, for the nth time, but to him it felt very much like the first. Something was under the floorboards, something he wasn't supposed to find, or else he would have uncovered it already. This time would be different, if he found out where he went wrong, and what actually happened when it did. He would break the pattern and solve the riddle that eluded him for all this time. “But how?” he sighed, because if he didn't know what he did wrong, he'd be bound to make the same mistake all over again. “First things first” he finally grumbled, opened the left drawer of his desk, and took out a sheet of paper. A plan slowly unfolded.
“What I know to be true has never happened. It's a paradox a time traveller is confronted with if he changes what has never actually been. Of course the events described here actually occurred at some point, yet that point got lost when I came to solve the problem I came to solve. While executing the solution to the problem, the problem itself never needed solving in the first place, so I actually never did anything. But still... I did do something, which is the entire point, I think.”
John Abercrombie
It was two o'clock in the afternoon, and three people left a local pub in Ashton. The first was an elderly woman running a shoe store down the street. Her business was running fine without her, so going for a drink (or five) and socialising with the unemployed, the retired, and folks who had nothing better to do on a Thursday afternoon, such as her, seemed like a jolly good thing to do. She however, unwittingly, is of no importance to the course of this story. The two gents right behind her, who were still in a casual conversation as they left the establishment, were of significance.
The first man, a tall bloke wearing a red blazer screaming horror at itself, strode to his motorcycle, put on his equally hideous green helmet, let the engine of his Buell Lightning roar, and drove away into the distance. The time traveller followed in his own particular means of transportation, and sauntered to the nearest bus stop. He knew where the man was headed, but only in part because he spent the last hour talking to him over a beer in the The Eagle and Child. There was something off with Adrian, or rather, the pattern he was following. No-one in his right mind would ever make such a monstrous combination of clothes and helmet, it just wasn't natural. John had seen his share of anomalies in the past few months, and measured by the extremities of the incursions, he knew where to go. Pleased he made some notes about his findings, and remained his silent self, while waiting for his bus to Kirkwoodshire. He was closing in on his inevitable destination, although the sense of impending doom was lashing out at him. His gift couldn't prevent that from happening.
“Please, come in!” the crackling voice answered George Best, and the gate opened with the sound of screaming metal only bad maintenance could muster. The grey Aston Martin slowly approached the mansion down the road, because that was how real estate agents did it. The view was simply magnificent. Budding roses in flowerbeds carefully groomed, hedges so straight as if they were trimmed this very day. Even the leaves on the trees waved in an inviting way, not dismissively as ordinary trees did. An opportunity in the making, George pondered. Parking right in front of the door, he saw the landowner waiting for him, who was demonstrating a ferociously bad case of a moustache, and greedy eyes gleaming from under his eyebrows.
“Please, come in!” Manfred Sullivan exclaimed, and they shook hands. Although it wasn't a crackling voice, George was sure it was the same as that of the speaker near the gate. Whether this man knew more than the three words he uttered twice already, or his vocabulary was limited to this, he would soon find out.
Upon entering the mansion, it became obvious to the real estate agent that the large part of it wasn't occupied by anyone, or they simply didn't touch anything there. The rooms looked well tended to, yet dust was gathering on every horizontal surface. Sullivan took George's coat and put it on the hall stand. “You can call me Manny by the way. It's how everyone calls me, and I don't mind at all.” he told George with a grin. The agent nodded, but kept to his ways. “Well Mr. Sullivan, the hallway seems quite lovely, but can we move on? I'm a very busy man, and I do have other appointments.” Manfred squinted, as if he didn't understand what was said just now, but turned around and graciously opened the door into the next room.
George looked around, surprised at the openness of the rooms they encountered. Sunlight shone through the windows and made everything seem warm and cosy. Sullivan in the meantime, was babbling on about every little thing he experienced there. “This is where my aunty used to knit clothes while I was playing with my lego's.” he chuckled, although the funny part escaped George's mind. Nonetheless he gave the man a friendly smile. Real estate agents could smile about anything a client told them, they only had to think about all the money they were going to make by selling their property for them. “Such a shame she went mad, although she'd never been quite normal.” Sullivan said to no-one in particular, “those dreamy eyes of hers must have been a sign.” He shrugged. “Anyway, let's move on then.” he said cheerfully. George frowned slightly, looking very interested all of a sudden, but the man's head was slowly being encompassed by a giant shimmering golden coin, framing his face like an aureola.
Walking through one of the hallways, they noticed a scraping sound coming from above them. The real estate agent looked up to the ceiling. “Mr. Sullivan, is there anything going on upstairs?” George asked. Manfred halted. “Well, there probably is. I think our tenant is at it again. Friendly chap, but he has the most unusual 'hobby' of rearranging the furniture, and then moving it back where it originally was. Works at the local one hour photo. I keep on renting him a room, but the large part of the mansion is off limits to him.”
George scraped his chin, feeling uncomfortable. The thing he'd like to do most of all at that time was jump out of the nearest window, run to his car, trash the gate, and drive straight back into the safe environment of London. Not that London was safe, but at least you had an idea of what was going on, most of the time anyway. Finding a clue about what the catch was always made him look for the closest door out of there. He shivered. Two people seemingly going mad under the same roof, unrelated to eachother? Unlikely. He'd need to do some research to see if there were any chemical plants settled here, or if the mansion was built on top of Indian burial grounds. George decided to skip the last one. Getting back his composure, he came to the conclusion that he didn't care much for such issues. He wasn't planning on living here himself, so whatever the problem, as long as he could hide it, there were no doubts about continuing.
“Let's see what Dennis is up to.” Manfred winked, and headed towards the broad wooden stairs at the end of the hallway. The agent caught up with him, doing his best to keep a smile on his face, but failed as an excruciating squeeking noise was heard, followed by a bang that was felt right through the floorboards. Sullivan yelped. “Damn that blasphemous brat!” he yelled, and rushed up the stairs. “Now what's the meaning of all this?” he bawled as he started pulling the doorknob. Obviously it was locked, but Sullivan just kept on pulling, apparently trying to pull the door out of its hinges. George Best approached the landlord, put his hand on the man's shoulder, and said: “Should I come back another time perhaps?” Manfred turned towards him, releasing the doorknob. “No, no, it's alright.” he stammered, “this happens once in a while here, nothing to worry about.” then a tinging sound came through the door, and all went quiet. George frowned. Then two more were heard in rapid succession. Sullivan grumbled, clearly aggravated he had to meet this kind of trouble while he was preparing to sell 'his' mansion. He plucked at his moustache, and then fished out a monstrously large keyring out of his pocket. George had no idea how he fitted it in his pocket. Turning the key inside the lock, Sullivan made an even bigger fool of himself, since the door wasn't actually locked. He opened the door, and all went still. Dennis, a frail looking lad in his mid-twenties, looked up from besides a table he was obviously moving somewhere. For a second the boy looked startled and confused. When he recognized Manfred Sullivan with an angry look on his face, and saw the white knuckles clasping the keyring, he ran through his blonde hair with his hair and said: “Good morning! Sorry about the noise, I was just moving some furniture into place.” And furniture there was. Cupboards, tables, a bed in the corner, a closet with mirrors, a standing mirror next to it, a vase on a pedestal, and it went on. How this Dennis-fellow got from one end of the room to the other puzzled the real estate agent. It wasn't really a mystery why he acquired the habit of moving around his furniture so many times, there was just too much of it in the room. Why that was did seem odd though. Meanwhile, as George was observing the room, Sullivan looked down and sighed at the sight of the floorboards. He knelt and felt the scratches on the parquet. They had seemingly multiplied since the last time he was there. The real estate agent coughed, “I believe we should leave the tenant to his business, so we can finish up our tour, don't you say?” he suggested. “I suppose you're right” Manfred grumbled, “but Dennis, I'd like to ask you... again... not to move everything around so much and cause such a rumpus.” The tenant glanced at the damaged bit of floor in front of Sullivan and frowned, as if he hadn't noticed the scratches before. “I'm really sorry, Mr. Sullivan, I'll be careful not to cause any more trouble for you.” he said hesitantly, keeping his eyes on what lay before Manfred's feet. “Alright then, I'll keep you to your promise!” Sullivan enunciated, and turned to the agent. “I suggest we look at the other rooms on this storey, and then move on to our wine cellar. Perhaps we can crack open a bottle and discuss a suitable price to sell this place.” “That would be nice, although I’d like a peak in the garden before we indulge in a drink.” George smiled. A fine wine was always welcome in his profession. “Couldn't agree more. Nearly forgot there's more to the property than the building. Albeit hard to miss now that you mention it.” he chuckled. They said goodbye to the tenant, who was still looking around the room for damaged pieces of parquet. The proposed alcohol seemed more and more favourable by George the more time he spent with Sullivan, but so did smashing his head into a supporting wall. The one he was walking passed looked nice.
Dennnis Long sat down at his desk, and made note of what happened in his journal.
“It happened again. Why? I still don't know, but every time I feel like I'm getting closer. Something in this room just doesn't feel right. “I” don't feel right. When Sullivan and that real estate agent entered my room, I had no idea why I was moving furniture. The memories seem to have just disappeared. Perhaps I was moving furniture for some particular reason, then forgot why I was moving it, then started moving it all back since it seemed all out of place, and then couldn't remember that I was moving furniture back because I forgot why I was moving it in the first place. It's either that, or something took over my body and started moving things in my stead. Sullivan must have yammered about this about seven times, but I can't even begin to guess how many times it actually was. Maybe the old hag had a reason to put me into THIS particular room. Never fully understood that woman. Could have been she was mad already, or the fact she's a woman. Not that much of a difference if you ask me. Still haven't met one that doesn't downright scares me.”
He shut the journal and moved on to his newspaper, getting a strange deja vu while reading the articles. Looking up to his watch, he made note of the time. 10am on the dot, still three hours to get to work and sit around there doing very little useful. Would his boss even notice if he didn't show up today? In the periphery of his vision he noticed something odd. The scratches on the floor, they weren't random. It was fairly obvious each piece was moved in the same direction over and over again. Back and forth without exception. And then it hit him, for the nth time, but to him it felt very much like the first. Something was under the floorboards, something he wasn't supposed to find, or else he would have uncovered it already. This time would be different, if he found out where he went wrong, and what actually happened when it did. He would break the pattern and solve the riddle that eluded him for all this time. “But how?” he sighed, because if he didn't know what he did wrong, he'd be bound to make the same mistake all over again. “First things first” he finally grumbled, opened the left drawer of his desk, and took out a sheet of paper. A plan slowly unfolded.
zaterdag 18 december 2010
untitled
Untitled
The winds turn wild, roar in my ears
the feeling so distant, the cold so near
still I can't, forget what is
or moreover, what is no more
My feet go numb, as I remain
outside, where I stand and stay
myself to blame, curse to shame
and still no tears, run down my face
To crave and long for, what isn't mine
behold the burden, that isn't mine
stand on my heels, never to kneel
not a drop, that I can feel
The days go by, can't help but fight
for what isn't mine to have at night
no more this life has ever been
yet still there's hope, the end's not near.
The winds turn wild, roar in my ears
the feeling so distant, the cold so near
still I can't, forget what is
or moreover, what is no more
My feet go numb, as I remain
outside, where I stand and stay
myself to blame, curse to shame
and still no tears, run down my face
To crave and long for, what isn't mine
behold the burden, that isn't mine
stand on my heels, never to kneel
not a drop, that I can feel
The days go by, can't help but fight
for what isn't mine to have at night
no more this life has ever been
yet still there's hope, the end's not near.
donderdag 12 augustus 2010
gedicht
Seagulls sail the winds,
grey with white rimmed wings,
caressing the salty air,
pregnant with moist,
filled with rains to come.
An English drunk sings Elvis-songs,
says hello to all who walk, pass by,
and I don't pity him, he's having fun,
while I just sit, on a bench in Ostend,
Feelings brewing with ferocity to come,
like the sea spits out its waves,
with layer after layer, cessation not a care,
yet I myself do care, although there is no point,
the storms that rush inside me,
aren't mine to calm.
And so I sit there, on a bench in Ostend,
wishing I was drunk, singing a happy Elvis-song
grey with white rimmed wings,
caressing the salty air,
pregnant with moist,
filled with rains to come.
An English drunk sings Elvis-songs,
says hello to all who walk, pass by,
and I don't pity him, he's having fun,
while I just sit, on a bench in Ostend,
Feelings brewing with ferocity to come,
like the sea spits out its waves,
with layer after layer, cessation not a care,
yet I myself do care, although there is no point,
the storms that rush inside me,
aren't mine to calm.
And so I sit there, on a bench in Ostend,
wishing I was drunk, singing a happy Elvis-song
donderdag 1 april 2010
Gedicht
Uit de losse pols, hoewel die af en toe wel durft te kraken ^^
Crust
Flowers bloom in spring's embrace,
warmed by the touch of a strengthening sun,
enchanted by its light they grow and flourish,
nourished by a breathing soil,
They live and prosper,
whimper when time's not right,
an earth that moves cannot remain,
a home for all, but specks of rain,
Ever changing, in whims and gashes,
folds that heal and rocks that shatter,
ever changing, under an endless sky,
a blanket for a sleeping god.
Crust
Flowers bloom in spring's embrace,
warmed by the touch of a strengthening sun,
enchanted by its light they grow and flourish,
nourished by a breathing soil,
They live and prosper,
whimper when time's not right,
an earth that moves cannot remain,
a home for all, but specks of rain,
Ever changing, in whims and gashes,
folds that heal and rocks that shatter,
ever changing, under an endless sky,
a blanket for a sleeping god.
maandag 1 maart 2010
Gedicht
Een side-project houdt me er een beetje van om veel te posten, maar hier is alvast een kleintje ^^
A doorknob blinks
as a ray of golden sunlight
makes it shimmer, shine
and gleam until it hurts the eye
The doorknob winks
as its very existence
is an invitation
waiting for acceptance
The door is shut
there is no key
thought of what could be
is without warrant, but free
A doorknob blinks
as a ray of golden sunlight
makes it shimmer, shine
and gleam until it hurts the eye
The doorknob winks
as its very existence
is an invitation
waiting for acceptance
The door is shut
there is no key
thought of what could be
is without warrant, but free
woensdag 3 februari 2010
Gedicht
Nog maar eentje ^^
Silence was broken
in the light of razorsharp madness
instinct which was flawless
fails to make decisive action
as a trembling hand signifies
passive action being
what unsatisfies the heart
that wants you to race through
a blinded rage and fight
Silence was broken
in the light of razorsharp madness
instinct which was flawless
fails to make decisive action
as a trembling hand signifies
passive action being
what unsatisfies the heart
that wants you to race through
a blinded rage and fight
dinsdag 2 februari 2010
kleine post ^^
Iets kleins om mij te helpen de smaak terug te pakken te krijgen ^^ Hopelijk heb je er wat aan.
Schemer in het gewag
het draait en keert
maar onvermijdelijk en onverbiddelijk
het getij dat rolt en raast en grolt
Schaduw die niet is
en toont het ware gelaat
van onze moeder, onze vader
maar nee, niet ons kind
Blikkering die vager wordt
met tijd, een uur veranderlijk
wederkeer een woord voor eeuwigheid
zo waar, zo vals voor wij.
Schemer in het gewag
het draait en keert
maar onvermijdelijk en onverbiddelijk
het getij dat rolt en raast en grolt
Schaduw die niet is
en toont het ware gelaat
van onze moeder, onze vader
maar nee, niet ons kind
Blikkering die vager wordt
met tijd, een uur veranderlijk
wederkeer een woord voor eeuwigheid
zo waar, zo vals voor wij.
maandag 5 mei 2008
Gedicht
Wederom een lange tijd sinds ik voor het laatst iets op mijn blog gezet heb, en dan is het nog niet een nieuw deeltje van Gemiste Kansen. Doch, misschien dat het wel aangenaam is om te lezen, en is het eerste gedicht sinds lange tijd die uit mijn spreekwoordelijke pen is gevloeid. Het is lichtjes gebaseerd op het werk van John Keats, een Engelse dichter wiens werk me altijd heeft gefascineerd. Het stukje kan wat moeilijk overkomen voor iemand die zijn/haar Engels niet goed beheerst, doch mij kan het niet schelen, ik schrijf wat ik wil :p have fun ^^
Of Guilt and Love
As terror subsides, your vague reflection passed me by
galvanized I flee to dreams, where worries needn't be
a solemn thought becomes my being, my fear a distant memory
yet I tremble for what I feel is mending, a pain, a tear, misogyny
I count my fingers and the days, but craving you does never fade
a mind reluctant to admit, my limbs show signs without my merit
stretch my arm to catch the wind, for it knows that I have sinned
there is nothing left behind, but a soothing whiff, divinity
Every time I must recall, but push away events so cold
why denial is truths' forgery, it had been but could not be
real a moment, all was well, all illusions as I dwelled
no absolution without knowing, yet guilt made reason futile
Of Guilt and Love
As terror subsides, your vague reflection passed me by
galvanized I flee to dreams, where worries needn't be
a solemn thought becomes my being, my fear a distant memory
yet I tremble for what I feel is mending, a pain, a tear, misogyny
I count my fingers and the days, but craving you does never fade
a mind reluctant to admit, my limbs show signs without my merit
stretch my arm to catch the wind, for it knows that I have sinned
there is nothing left behind, but a soothing whiff, divinity
Every time I must recall, but push away events so cold
why denial is truths' forgery, it had been but could not be
real a moment, all was well, all illusions as I dwelled
no absolution without knowing, yet guilt made reason futile
donderdag 3 april 2008
Gemiste Kansen 23
Terug van weggeweest. Wegens allerhande situaties en een ferme writersblock ingegeven door lamlendigheid lag Gemiste Kansen voor een heel eind stil. Nu komen er echter een aantal nieuwe deeltjes ^^. Hope you like it!
David was te goed voor de wereld, ondanks het feit dat de jongen buitengewoon afzichtelijk was. Het was alsof zijn aangezicht ineengeperst was, want zijn neus, mond, ogen en wenkbrauwen stonden ei zo na bovenop elkaar. Ik vermoedde dat God zijn inspiratie voor hem haalde bij Picasso. Enkel zijn oren stonden op de juiste plaats, hoewel die enkel te zien waren wanneer het winderig was. Een hoofd vol donkerbruin kroeshaar dat niet te bedwingen viel. Toch ging hij met een zekere waardigheid door het leven, en had hij veel vrienden. Altijd met een glimlach op het gezicht, tot in het mortuarium toe. Zijn ongeluk was tragisch, en vreemd genoeg belachelijk typisch. Na de laatste schooldag reden hij en Sarah naar huis met de fiets, enkel om omver gereden te worden door de schoolbus. Hij was dood voor hij de grond raakte. De chauffeur, die gedronken bleek te hebben, werd ontslagen, en een jaar later veroordeeld tot 4 jaar cel en een levenslang rijverbod. Na vijf dagen hing hij zich op aan zijn beddengoed. Dat laatste wou ik niet. Het deed niemand goed, en maakte het hele voorval enkel pijnlijker. Sarah was compleet van de kaart, en was wekenlang niet aan te spreken. Ik ging op bezoek, probeerde haar wat op te beuren, wat me zelden lukte. Die periode was de eerste keer dat ik Stephanie zag. Ze droeg een lichtblauw topje dat niet dik genoeg was om haar tepels te verbergen. Moest iemand me toen gezegd hebben dat ik er nog tussen ging wakker worden, ging ik die uitgelachen hebben. Niemand weet wat de toekomst brengt, behalve getuigen van Jehova en leden van UFO-sekten.
Economie bleek moeilijker te zijn dan ik anticipeerde. Toch bekroop een gevoel van gelatenheid me toen ik het lokaal verliet. Michiel stond al buiten te wachten op me, trappelend in de gang met een onaangestoken sigaret in de hand. Als hij zo naar nicotine snakte, kon hij gewoon buiten gewacht hebben, maar achteraf bleek dat hij gewoon compleet opgepept was door energiedrankjes en koffie. Alcohol, zo vond Michiel, zou hem wel goed doen. Met de fysiologie van de kerel zou het best wel kunnen kloppen dat een mengeling van pepmiddelen en bedwelmende stoffen hem goed zou doen, dacht ik. Met een snelle wandel door het spastische gedoe van mijn vriend kwamen we snel bij een terrasje aan de Korenmarkt. We klinkten op de goede afloop van de examens, en ik tuurde wat vanuit mijn stoeltje naar het volk dat passeerde. Mooie vrouwen, lelijke, hier en daar een kind, een meneer met een hoed op. Michiel ratelde aan één stuk door wat voor antwoorden hij gegeven had op ons examen economie, maar veel zin had ik niet om er nog veel over na te denken. Wat gebeurd is, is gebeurd, behalve als het niet gebeurd is. Het was hoe dan ook te laat om nog antwoorden te veranderen. Zuigend aan een rietje dat uit zijn bierglas stak, keek hij fronsend naar me op. Het fabeltje van het rietje was nog altijd de wereld niet uit, hoewel het al lang weerlegd was, maar als hij vond dat hij meer onder invloed kwam mocht hij dat gerust van me. Waarom hij fronste naar me begreep ik wel. Hij deed het terecht, want ik toonde niet bijster veel interesse in wat hij te zeggen had. Ik zei hem dan ook dat het laatste onderwerp dat ik nu wou aansnijden economie was.
David was te goed voor de wereld, ondanks het feit dat de jongen buitengewoon afzichtelijk was. Het was alsof zijn aangezicht ineengeperst was, want zijn neus, mond, ogen en wenkbrauwen stonden ei zo na bovenop elkaar. Ik vermoedde dat God zijn inspiratie voor hem haalde bij Picasso. Enkel zijn oren stonden op de juiste plaats, hoewel die enkel te zien waren wanneer het winderig was. Een hoofd vol donkerbruin kroeshaar dat niet te bedwingen viel. Toch ging hij met een zekere waardigheid door het leven, en had hij veel vrienden. Altijd met een glimlach op het gezicht, tot in het mortuarium toe. Zijn ongeluk was tragisch, en vreemd genoeg belachelijk typisch. Na de laatste schooldag reden hij en Sarah naar huis met de fiets, enkel om omver gereden te worden door de schoolbus. Hij was dood voor hij de grond raakte. De chauffeur, die gedronken bleek te hebben, werd ontslagen, en een jaar later veroordeeld tot 4 jaar cel en een levenslang rijverbod. Na vijf dagen hing hij zich op aan zijn beddengoed. Dat laatste wou ik niet. Het deed niemand goed, en maakte het hele voorval enkel pijnlijker. Sarah was compleet van de kaart, en was wekenlang niet aan te spreken. Ik ging op bezoek, probeerde haar wat op te beuren, wat me zelden lukte. Die periode was de eerste keer dat ik Stephanie zag. Ze droeg een lichtblauw topje dat niet dik genoeg was om haar tepels te verbergen. Moest iemand me toen gezegd hebben dat ik er nog tussen ging wakker worden, ging ik die uitgelachen hebben. Niemand weet wat de toekomst brengt, behalve getuigen van Jehova en leden van UFO-sekten.
Economie bleek moeilijker te zijn dan ik anticipeerde. Toch bekroop een gevoel van gelatenheid me toen ik het lokaal verliet. Michiel stond al buiten te wachten op me, trappelend in de gang met een onaangestoken sigaret in de hand. Als hij zo naar nicotine snakte, kon hij gewoon buiten gewacht hebben, maar achteraf bleek dat hij gewoon compleet opgepept was door energiedrankjes en koffie. Alcohol, zo vond Michiel, zou hem wel goed doen. Met de fysiologie van de kerel zou het best wel kunnen kloppen dat een mengeling van pepmiddelen en bedwelmende stoffen hem goed zou doen, dacht ik. Met een snelle wandel door het spastische gedoe van mijn vriend kwamen we snel bij een terrasje aan de Korenmarkt. We klinkten op de goede afloop van de examens, en ik tuurde wat vanuit mijn stoeltje naar het volk dat passeerde. Mooie vrouwen, lelijke, hier en daar een kind, een meneer met een hoed op. Michiel ratelde aan één stuk door wat voor antwoorden hij gegeven had op ons examen economie, maar veel zin had ik niet om er nog veel over na te denken. Wat gebeurd is, is gebeurd, behalve als het niet gebeurd is. Het was hoe dan ook te laat om nog antwoorden te veranderen. Zuigend aan een rietje dat uit zijn bierglas stak, keek hij fronsend naar me op. Het fabeltje van het rietje was nog altijd de wereld niet uit, hoewel het al lang weerlegd was, maar als hij vond dat hij meer onder invloed kwam mocht hij dat gerust van me. Waarom hij fronste naar me begreep ik wel. Hij deed het terecht, want ik toonde niet bijster veel interesse in wat hij te zeggen had. Ik zei hem dan ook dat het laatste onderwerp dat ik nu wou aansnijden economie was.
maandag 28 januari 2008
Gemiste Kansen 22
Deel 22, en in een paar dagen zal er nog wel een deeltje verschijnen. Veel pret ^^
Het einde van de examens was in zicht. De tijd was dus bijna gekomen om buiten mijn goelagarchipel te treden en de wereld te herontdekken. Nog één examen te gaan, en ik wou dat hij nog dagen van me verwijderd was. Wou ik al terugkeren naar dat sociale leven? Niet echt, maar het begon nu al aan me te trekken. Anton had al gebeld dit weekend om naar een optreden te gaan, en Michiel wou zich na het laatste examen eens bezatten met me. Ik stemde in, maar vooral vanwege morele verplichtingen, en er dus voor te zorgen dat niemand in het ziekenhuis belandde door idioot gedrag. Nog tweeëntwintig uur te gaan, en het oog van de orkaan trok aan me voorbij. Mijn cursus economie was uit de vergetelheid geraakt en lag nu op mijn bureau. Een echt bureau was het eigenlijk niet. Het bestond uit twee schragen en een grijsgeverfde deur, maar het voldeed aan de functie. Een voorziening van de huisjesmelker die zich voordeed als kotbaas. Blijkbaar begreep hij niet wat comfort betekende, en hetzelfde kon gezegd worden van isolatie en brandveiligheid. Om één of andere mysterieuze reden ging het brandalarm af vanaf het moment dat het aangezet werd, wat als gevolg had dat die altijd af stond, en verklaarde de kerel dat het gebouw onmogelijk kon afbranden, omdat het vol stond met gipsplaten. Toegegeven, er zijn betere materialen om een vuurtje te stoken dan met kalk, maar tapijt en hout zijn wel heel nuttig op dat vlak. Ofwel was hij dus een debiel, ofwel een lul die enkel geïnteresseerd was in het saldo van zijn bankrekening, met andere woorden, een autist met financiële vaardigheden. Ik gokte op beide.
De enkele uren blokwerk deden hun werk, en maakten dat ik mijn zorgen voor na de examens tijdelijk vergat. Wat zou ik zeggen wanneer ik Stephanie terugzag? Wat als haar vader me vanuit zijn auto opmerkte en ik zorgeloos langs straat wandelde? De vragen doken op van zodra ik de bijbel van de vrijemarktprincipes dichtklapte. Negen uur 's avonds, en mijn hoofd zat tjokvol formules die ik na twaalf uur de volgende dag me nooit meer moest herinneren. Ik griste mijn gsm van het bureausubstituut en bekeek wat van mijn berichtjes. Leuke berichtjes verwijderde ik zelden. Het was altijd leuk om de tijden te herinneren dat iemand van je hield, en zichzelf niet probeerde te doden vanaf je die enigszins beantwoordde. De minst leuke boodschappen stonden er soms ook nog in. Het oudste was drie jaar oud, en was van Sarah, die zei dat David verongelukt was. Ik overwoog niet om haar woorden ooit te wissen. Vrienden vergeet je nooit, behalve als iets je hoofd met hoge snelheid raakt, en dan nog. Traag liep ik het lijstje af, wiste enkele dingen die me niet meer deerden, maar liet de rest staan. Bijna aan het nieuwste bericht gekomen merkte ik dat Alea's bericht weg was. Vreemd, gezien ik me niet herinnerde het ooit gewist te hebben. Het kwam echter wel voor dat er dingen verdwenen, zonder dat ik wist waarom. De ene keer door de kuren van mijn gsm, ofwel omdat ik vergeten was dat ik het weggedaan had. Sommige mensen hebben een geheugen als een zeef, het mijne was een bodemloze emmer.
Het einde van de examens was in zicht. De tijd was dus bijna gekomen om buiten mijn goelagarchipel te treden en de wereld te herontdekken. Nog één examen te gaan, en ik wou dat hij nog dagen van me verwijderd was. Wou ik al terugkeren naar dat sociale leven? Niet echt, maar het begon nu al aan me te trekken. Anton had al gebeld dit weekend om naar een optreden te gaan, en Michiel wou zich na het laatste examen eens bezatten met me. Ik stemde in, maar vooral vanwege morele verplichtingen, en er dus voor te zorgen dat niemand in het ziekenhuis belandde door idioot gedrag. Nog tweeëntwintig uur te gaan, en het oog van de orkaan trok aan me voorbij. Mijn cursus economie was uit de vergetelheid geraakt en lag nu op mijn bureau. Een echt bureau was het eigenlijk niet. Het bestond uit twee schragen en een grijsgeverfde deur, maar het voldeed aan de functie. Een voorziening van de huisjesmelker die zich voordeed als kotbaas. Blijkbaar begreep hij niet wat comfort betekende, en hetzelfde kon gezegd worden van isolatie en brandveiligheid. Om één of andere mysterieuze reden ging het brandalarm af vanaf het moment dat het aangezet werd, wat als gevolg had dat die altijd af stond, en verklaarde de kerel dat het gebouw onmogelijk kon afbranden, omdat het vol stond met gipsplaten. Toegegeven, er zijn betere materialen om een vuurtje te stoken dan met kalk, maar tapijt en hout zijn wel heel nuttig op dat vlak. Ofwel was hij dus een debiel, ofwel een lul die enkel geïnteresseerd was in het saldo van zijn bankrekening, met andere woorden, een autist met financiële vaardigheden. Ik gokte op beide.
De enkele uren blokwerk deden hun werk, en maakten dat ik mijn zorgen voor na de examens tijdelijk vergat. Wat zou ik zeggen wanneer ik Stephanie terugzag? Wat als haar vader me vanuit zijn auto opmerkte en ik zorgeloos langs straat wandelde? De vragen doken op van zodra ik de bijbel van de vrijemarktprincipes dichtklapte. Negen uur 's avonds, en mijn hoofd zat tjokvol formules die ik na twaalf uur de volgende dag me nooit meer moest herinneren. Ik griste mijn gsm van het bureausubstituut en bekeek wat van mijn berichtjes. Leuke berichtjes verwijderde ik zelden. Het was altijd leuk om de tijden te herinneren dat iemand van je hield, en zichzelf niet probeerde te doden vanaf je die enigszins beantwoordde. De minst leuke boodschappen stonden er soms ook nog in. Het oudste was drie jaar oud, en was van Sarah, die zei dat David verongelukt was. Ik overwoog niet om haar woorden ooit te wissen. Vrienden vergeet je nooit, behalve als iets je hoofd met hoge snelheid raakt, en dan nog. Traag liep ik het lijstje af, wiste enkele dingen die me niet meer deerden, maar liet de rest staan. Bijna aan het nieuwste bericht gekomen merkte ik dat Alea's bericht weg was. Vreemd, gezien ik me niet herinnerde het ooit gewist te hebben. Het kwam echter wel voor dat er dingen verdwenen, zonder dat ik wist waarom. De ene keer door de kuren van mijn gsm, ofwel omdat ik vergeten was dat ik het weggedaan had. Sommige mensen hebben een geheugen als een zeef, het mijne was een bodemloze emmer.
donderdag 24 januari 2008
.pdf update Gemiste Kansen
Ziehier de nieuwe .pdf, enkele spellingsfouten zijn eruit gehaald, maar er zullen er waarschijnlijk nog wel enkele zijn. Veel pret ermee :p
Gemiste Kansen 2008-01-24
Gemiste Kansen 2008-01-24
dinsdag 22 januari 2008
Gemiste Kansen 21
De examens zijn voorbij, dus heb ik wederom tijd om me met e-literaristische gedachten bezig te houden ^^. Het is van Kerstmis geleden dat ik nog gepost heb, maar hopelijk kan ik nu een tijd regelmatig posten. De .pdf met enkele verbeteringen komt morgen uit (vooral spelling, om de muggenzifters van dienst te zijn :p ) Veel pret en ajuinen althans met deel 21 van Gemiste Kansen!
Na wat te pintelieren op mijn eentje begon ik me ongemakkelijk te voelen. Geen bekenden buiten de uitbaatster, en die had het wat te druk om een babbeltje te slaan. Alleen is maar alleen, en alcohol zegt niet veel terug. Na een laatste grote slok stond ik op en ging naar buiten. Een groot toeval wie ik op dat moment zag passeren met de tram: “Charlotte het Gleufdier.” Ze keek in mijn richting en zwaaide als de paus in zijn pausmobiel, maar verdween even snel als ze gekomen was. Omdat het geen zin had om achter die tram aan te lopen zag ik ervan af om het te proberen. Wat zou ik zeggen? Ik kende haar van haar noch pluimen, en behalve het oogcontact, de glimlachjes en het mooie uiterlijk had ze niets dan slechte indrukken bij me nagelaten. Mijn hoofd zat nog propvol met Steph, dus wou ik de boel niet nog complexer maken. Op dit moment kón ik met niemand iets beginnen, zeker niet to die problemen opgelost waren. Wat deed dat mens trouwens op dit uur op de tram? Ik wist niet eens dat er nog reden om half twee.
De straatlichten gaven strakke vormen aan mijn schaduwen, die traag rond me heen bewogen, vervaagden en versterkten. Met al die zorgen om Stephanie, die al drie weken niets van zich had laten horen kreeg ik een lichte hoofdpijn. Stress, waarschijnlijk de enige reden waarom ik hoofdpijn kreeg. Na de deur opengewrongen te hebben beklom ik de trappen, poetste mijn tanden en ging slapen. De biersmaak was minder leuk dan die van Alea destijds.
Na een droomloze nacht werd ik verfrist wakker. De felle zon scheen in mijn gezicht, een truc die ik toepaste om vroeger op te staan, de gordijnen open laten. Liever dat dan wakker te schieten uit mijn slaap met het gepiep van mijn wekker. Na nog wat dommelen stond ik op en smeerde mezelf wat boterhammen met honing. De melk die naast de honingpot stond moest ik dringend eens weggooien. Waarom ik het me had aangeschaft was altijd een raadsel. Openen op de eerste dag, drie slokken nemen, en daarna staat het er zo lang dat ik de brik niet eens meer uitspoel voor ik hem weggooi. Het was niet het enige wat er te veel was in mijn kot. Er lag een hele hoop kleine flesjes champoo in de kast, overblijfselen van een hotelverblijf van m'n ouders. Niets verspillen, alles meenemen, was het motto van m'n moeder. Mijn haar was echter te lang om toe te komen met één flesje, dus moest ik er drie klaarzetten en zorgen dat ze niet omvielen en ik uitgleed in de douche. Dank u ma, echt! De herinnering aan een val in die douche was pijnlijk.
Na wat te pintelieren op mijn eentje begon ik me ongemakkelijk te voelen. Geen bekenden buiten de uitbaatster, en die had het wat te druk om een babbeltje te slaan. Alleen is maar alleen, en alcohol zegt niet veel terug. Na een laatste grote slok stond ik op en ging naar buiten. Een groot toeval wie ik op dat moment zag passeren met de tram: “Charlotte het Gleufdier.” Ze keek in mijn richting en zwaaide als de paus in zijn pausmobiel, maar verdween even snel als ze gekomen was. Omdat het geen zin had om achter die tram aan te lopen zag ik ervan af om het te proberen. Wat zou ik zeggen? Ik kende haar van haar noch pluimen, en behalve het oogcontact, de glimlachjes en het mooie uiterlijk had ze niets dan slechte indrukken bij me nagelaten. Mijn hoofd zat nog propvol met Steph, dus wou ik de boel niet nog complexer maken. Op dit moment kón ik met niemand iets beginnen, zeker niet to die problemen opgelost waren. Wat deed dat mens trouwens op dit uur op de tram? Ik wist niet eens dat er nog reden om half twee.
De straatlichten gaven strakke vormen aan mijn schaduwen, die traag rond me heen bewogen, vervaagden en versterkten. Met al die zorgen om Stephanie, die al drie weken niets van zich had laten horen kreeg ik een lichte hoofdpijn. Stress, waarschijnlijk de enige reden waarom ik hoofdpijn kreeg. Na de deur opengewrongen te hebben beklom ik de trappen, poetste mijn tanden en ging slapen. De biersmaak was minder leuk dan die van Alea destijds.
Na een droomloze nacht werd ik verfrist wakker. De felle zon scheen in mijn gezicht, een truc die ik toepaste om vroeger op te staan, de gordijnen open laten. Liever dat dan wakker te schieten uit mijn slaap met het gepiep van mijn wekker. Na nog wat dommelen stond ik op en smeerde mezelf wat boterhammen met honing. De melk die naast de honingpot stond moest ik dringend eens weggooien. Waarom ik het me had aangeschaft was altijd een raadsel. Openen op de eerste dag, drie slokken nemen, en daarna staat het er zo lang dat ik de brik niet eens meer uitspoel voor ik hem weggooi. Het was niet het enige wat er te veel was in mijn kot. Er lag een hele hoop kleine flesjes champoo in de kast, overblijfselen van een hotelverblijf van m'n ouders. Niets verspillen, alles meenemen, was het motto van m'n moeder. Mijn haar was echter te lang om toe te komen met één flesje, dus moest ik er drie klaarzetten en zorgen dat ze niet omvielen en ik uitgleed in de douche. Dank u ma, echt! De herinnering aan een val in die douche was pijnlijk.
maandag 24 december 2007
Gemiste Kansen 20
Deel 20! Een klein nieuw deeltje om aan het geheel toe te voegen. Ik wou dat het meer was, en dat ik het vroeger op de blog gezet had, maar heden is het *werkwerkwerk* voor mij. Enjoy.
Pas na de laatste les van het semester begon ik aan mijn cursussen te leren. Het was een vreemde wereld waarin ik leefde. Mensen gaven je werk, denkend dat je niets anders te doen hebt, en dan kwam je er nog vijf tegen. Soms kreeg ik zin om ze te vragen hoeveel uren ze dachten dat er in een dag waren. Niet dat het zodanig druk was, maar ik was gesteld op mijn vrijetijd. Met alles wat er gebeurd was die laatste weken begon ik echter veel vroeger te leren. Het leek mijn motivatie wel goed te doen, maar de hele dag in je eigen rookwalm leven is niet aan te raden. De examens waren begonnen, ze gingen wonderwel, maar dat eeuwige gemis leek nadrukkelijker dan ooit. Ik besloot om tijdens het laatste weekend tijdens de examens eens uit te gaan. Drank, genezer van de ziel, ik verlangde ernaar.
Waarom moest het per se stortregenen midden juni, net op de dag dat ik voor een keer buiten kwam? De examenperiode was normaal gezien wel de mooiste tijd van het jaar, als je alleen naar het weer keek tenminste, maar dit was erover. Met een licht jasje dat al het water opzoog waar het mee in contact kwam, net zoals ik van plan was met bier, slenterde ik naar Den Draver. De bazin was net als altijd vriendelijk, hoewel mijn vest besloot om het water te lossen. Het onding liet ik maar achter aan de kapstok, hopelijk was die wat gedroogd wanneer ik terug naar huis ging. Er zat niemand dat ik kende, maar enkele mensen keken me wel aan door de waterige vertoning. Ze vermoedden misschien dat ik in een kanaaltje gezwommen had met mijn kleren aan. Het gebeurde regelmatig dat er iemand in viel, maar dat was ik alleszins niet van plan. Ik plantte me neer aan de toog en vroeg om een pint. Er was tijd om te mijmeren, te overpeinzen, te dromen.
Pas na de laatste les van het semester begon ik aan mijn cursussen te leren. Het was een vreemde wereld waarin ik leefde. Mensen gaven je werk, denkend dat je niets anders te doen hebt, en dan kwam je er nog vijf tegen. Soms kreeg ik zin om ze te vragen hoeveel uren ze dachten dat er in een dag waren. Niet dat het zodanig druk was, maar ik was gesteld op mijn vrijetijd. Met alles wat er gebeurd was die laatste weken begon ik echter veel vroeger te leren. Het leek mijn motivatie wel goed te doen, maar de hele dag in je eigen rookwalm leven is niet aan te raden. De examens waren begonnen, ze gingen wonderwel, maar dat eeuwige gemis leek nadrukkelijker dan ooit. Ik besloot om tijdens het laatste weekend tijdens de examens eens uit te gaan. Drank, genezer van de ziel, ik verlangde ernaar.
Waarom moest het per se stortregenen midden juni, net op de dag dat ik voor een keer buiten kwam? De examenperiode was normaal gezien wel de mooiste tijd van het jaar, als je alleen naar het weer keek tenminste, maar dit was erover. Met een licht jasje dat al het water opzoog waar het mee in contact kwam, net zoals ik van plan was met bier, slenterde ik naar Den Draver. De bazin was net als altijd vriendelijk, hoewel mijn vest besloot om het water te lossen. Het onding liet ik maar achter aan de kapstok, hopelijk was die wat gedroogd wanneer ik terug naar huis ging. Er zat niemand dat ik kende, maar enkele mensen keken me wel aan door de waterige vertoning. Ze vermoedden misschien dat ik in een kanaaltje gezwommen had met mijn kleren aan. Het gebeurde regelmatig dat er iemand in viel, maar dat was ik alleszins niet van plan. Ik plantte me neer aan de toog en vroeg om een pint. Er was tijd om te mijmeren, te overpeinzen, te dromen.
maandag 10 december 2007
Gemiste Kansen 19
De laatste tijd komen de posts veel trager... *wijst vinger naar school* dat is dus de reden :( teveel schoolwerk, dus veel tijd om te schrijven heb ik niet. Vanaf dat de examenperiode echter voorbij is, zal ik terug op een normaal tempo werken aan Gemiste Kansen. Innieweis, hier is deel 19 ^^
“Ik hou van je.” fluisterde ik zachtjes. Ze zei echter niets, schonk me zelfs geen glimlach. Ze kuste me, maar het leek meer een gewoonte dan iets dat op passie leek. Een mooi woord, passie, maar net als woorden was het begrip passie vluchtig. Langzaam leek het vervaagd te zijn bij haar, terwijl ik nog meer naar haar hunkerde dan in het begin. Geen leven zonder haar, dacht ik toen nog. Een kus die aanvoelde als een morele verplichting van haar kant, en uiteindelijk leek ik nog gelijk te krijgen. Na zoveel maanden samen maakte ze een eind aan onze relatie zonder verpinken. Geen reden die goed genoeg was voor me, ze gaf me er ook niet echt één.
Het was niet de eerste keer. Deed ik iets verkeerd, of wat zorgde er elke keer dan voor dat het mis liep? Vragen die ik me bleef stellen, en uiteindelijk onbeantwoord bleven. De wil om die vraagstukken te beantwoorden was ook afwezig. Het was zinloos te blijven redeneren over de oorzaken van mijn frustraties, en filosofische gedachtengangen bleken me uiteindelijk ook geen goed te doen. Hoe langer je over dingen nadenkt, hoe absurder ze worden. Frustraties over de mogelijke antwoorden konden niets meer dan depressies veroorzaken. In zo'n gemoedstoestand filosofeerde men beter nooit, of men komt tot onwaarschijnlijke dooddoeners als: “Ik denk, dus ik besta niet.” een prachtzin die op niets slaat, maar bij nader inzien compleet te verrechtvaardigen valt. “Het denkproces is het resultaat van de wetten van de fysica. Compleet, geregeld en voorbestemd, zonder enige afwijking zijn alle gedachten die ook maar rondwaren in ons hoofd. Tot die wetten wegvallen, of wij er niet meer aan gebonden zijn, ondergaan we dus enkel een non-bestaan.” Vreemd dat je dan pas kan beseffen dat je niet bestaat wanneer je kan denken. Met zo'n gedachtengang lijkt het wel alsof je moet sterven om het bestaan te ervaren. De hele stelling op zich is echter nutteloos, maar toen wist ik dat ik op een dag wel kan uitvissen hoe het voelde om te bestaan. Of niet, maar het maakte toch eigenlijk niets uit. Niet bestaan kende ik wel, en het kon pijn doen.
“Ik hou van je.” fluisterde ik zachtjes. Ze zei echter niets, schonk me zelfs geen glimlach. Ze kuste me, maar het leek meer een gewoonte dan iets dat op passie leek. Een mooi woord, passie, maar net als woorden was het begrip passie vluchtig. Langzaam leek het vervaagd te zijn bij haar, terwijl ik nog meer naar haar hunkerde dan in het begin. Geen leven zonder haar, dacht ik toen nog. Een kus die aanvoelde als een morele verplichting van haar kant, en uiteindelijk leek ik nog gelijk te krijgen. Na zoveel maanden samen maakte ze een eind aan onze relatie zonder verpinken. Geen reden die goed genoeg was voor me, ze gaf me er ook niet echt één.
Het was niet de eerste keer. Deed ik iets verkeerd, of wat zorgde er elke keer dan voor dat het mis liep? Vragen die ik me bleef stellen, en uiteindelijk onbeantwoord bleven. De wil om die vraagstukken te beantwoorden was ook afwezig. Het was zinloos te blijven redeneren over de oorzaken van mijn frustraties, en filosofische gedachtengangen bleken me uiteindelijk ook geen goed te doen. Hoe langer je over dingen nadenkt, hoe absurder ze worden. Frustraties over de mogelijke antwoorden konden niets meer dan depressies veroorzaken. In zo'n gemoedstoestand filosofeerde men beter nooit, of men komt tot onwaarschijnlijke dooddoeners als: “Ik denk, dus ik besta niet.” een prachtzin die op niets slaat, maar bij nader inzien compleet te verrechtvaardigen valt. “Het denkproces is het resultaat van de wetten van de fysica. Compleet, geregeld en voorbestemd, zonder enige afwijking zijn alle gedachten die ook maar rondwaren in ons hoofd. Tot die wetten wegvallen, of wij er niet meer aan gebonden zijn, ondergaan we dus enkel een non-bestaan.” Vreemd dat je dan pas kan beseffen dat je niet bestaat wanneer je kan denken. Met zo'n gedachtengang lijkt het wel alsof je moet sterven om het bestaan te ervaren. De hele stelling op zich is echter nutteloos, maar toen wist ik dat ik op een dag wel kan uitvissen hoe het voelde om te bestaan. Of niet, maar het maakte toch eigenlijk niets uit. Niet bestaan kende ik wel, en het kon pijn doen.
woensdag 28 november 2007
Gemiste Kansen 18
Uitstel is geen afstel, het is er toch van gekomen. De laatste weken waren druk, dus had ik geen tijd om me met Gemiste Kansen bezig te houden. Veel leesplezier ^^
In mijn kot bleek een vieze geur van bedorven eten te hangen. De zwarte banaan met witte haartjes was een weggever wat betrof de oorzaak. Na het ding te verwijderen besloot ik wat te gaan leren. Eerst werken, dan spelen. Elke keer dat ik aan Steph dacht dook ik nog dieper in mijn leerstof, tot mijn ogen te veel pijn deden doordat mijn neus zich bijna op het papier drukte. “Blijf zo scheel kijken en op een dag blijven je ogen gewoon zo staan.” zei m'n moeder ooit. Ik nam wijselijk haar raad ter harte. Er was geen noodzaak om als die schele leraar te worden in het middelbaar. Niemand wist zeker of de man naar jou aan het kijken was of naar iemand aan de andere kant van de klas. Het waren verwarrende momenten wanneer hij zei: “Lees jij het volgende stukje eens.” Natuurlijk maakten we grapjes over zijn afwijking, zoals: “Scheelt er iets, meneer?” De man had echter een verschrikkelijk voordeel tegenover ons. Hij kon rustig in zijn papieren kijken tijdens een toets en toch een oogje op de klas houden... letterlijk dan. Toch was dieptezicht niet iets wat ik wou opgeven.
Na een drietal uur gaf ik er de brui aan en ging slapen. Deze nacht was niet zo rustig als de vorige. Verwarrende beelden vulden de nacht, tot mijn wekker me uit mijn slaap haalde. Ik rolde uit bed en begon de ochtendrituelen af te lopen. Koffie zetten, wassen, aankleden, eten, mijn mok met zwart genot vullen, en tenslotte mijn playboykalender controleren op belangrijke gebeurtenissen die er niet waren. De kalender was altijd het leukste deel. Iets wat ik altijd wegstopte wanneer er bezoek kwam. Iedereen heeft dan wel zijn eigen perversiteiten, het is niet de bedoeling dat je ermee te koop loopt. Volgens de meesten althans. Ergens in deze wereld zal er wel een vrouw zijn die haar dildo op de schouw tentoonstelt. Terecht dat ik ze niet wil kennen. Mijn kamer was nog altijd muf, dus zette ik het raam wat open, zodat een kille wind binnenkwam. Het was toch al koud, maar nu was het tenminste fris. Die sigarettenrook moest niet persé allemaal in mijn longen terechtkomen. Er zat al genoeg teer in. Met nog een uurtje te gaan voor de lessen begonnen besloot ik maar mijn krantje te lezen. Die bleek de meeste dagen verfrommeld in het voorportaal van mijn kot te liggen, maar vandaag was hij nog perfect gaaf. Als ik ooit te weten kwam wie mijn lectuur geen respect betoonde, wurgde ik hem. Voor zover ik wist was het een hij, vrouwen doen zo'n dingen niet zonder reden. Dit bedacht te hebben, ik heb ze er eigenlijk wel genoeg gegeven, maar zolang ze geen netwerk hadden waarmee ze alle misstappen van elke man aan elkaar doorgaven, was ik veilig. Toen een schrikbeeld van vrouwenbladen begon boven te drijven deed ik het af als een teken van paranoïa.
In mijn kot bleek een vieze geur van bedorven eten te hangen. De zwarte banaan met witte haartjes was een weggever wat betrof de oorzaak. Na het ding te verwijderen besloot ik wat te gaan leren. Eerst werken, dan spelen. Elke keer dat ik aan Steph dacht dook ik nog dieper in mijn leerstof, tot mijn ogen te veel pijn deden doordat mijn neus zich bijna op het papier drukte. “Blijf zo scheel kijken en op een dag blijven je ogen gewoon zo staan.” zei m'n moeder ooit. Ik nam wijselijk haar raad ter harte. Er was geen noodzaak om als die schele leraar te worden in het middelbaar. Niemand wist zeker of de man naar jou aan het kijken was of naar iemand aan de andere kant van de klas. Het waren verwarrende momenten wanneer hij zei: “Lees jij het volgende stukje eens.” Natuurlijk maakten we grapjes over zijn afwijking, zoals: “Scheelt er iets, meneer?” De man had echter een verschrikkelijk voordeel tegenover ons. Hij kon rustig in zijn papieren kijken tijdens een toets en toch een oogje op de klas houden... letterlijk dan. Toch was dieptezicht niet iets wat ik wou opgeven.
Na een drietal uur gaf ik er de brui aan en ging slapen. Deze nacht was niet zo rustig als de vorige. Verwarrende beelden vulden de nacht, tot mijn wekker me uit mijn slaap haalde. Ik rolde uit bed en begon de ochtendrituelen af te lopen. Koffie zetten, wassen, aankleden, eten, mijn mok met zwart genot vullen, en tenslotte mijn playboykalender controleren op belangrijke gebeurtenissen die er niet waren. De kalender was altijd het leukste deel. Iets wat ik altijd wegstopte wanneer er bezoek kwam. Iedereen heeft dan wel zijn eigen perversiteiten, het is niet de bedoeling dat je ermee te koop loopt. Volgens de meesten althans. Ergens in deze wereld zal er wel een vrouw zijn die haar dildo op de schouw tentoonstelt. Terecht dat ik ze niet wil kennen. Mijn kamer was nog altijd muf, dus zette ik het raam wat open, zodat een kille wind binnenkwam. Het was toch al koud, maar nu was het tenminste fris. Die sigarettenrook moest niet persé allemaal in mijn longen terechtkomen. Er zat al genoeg teer in. Met nog een uurtje te gaan voor de lessen begonnen besloot ik maar mijn krantje te lezen. Die bleek de meeste dagen verfrommeld in het voorportaal van mijn kot te liggen, maar vandaag was hij nog perfect gaaf. Als ik ooit te weten kwam wie mijn lectuur geen respect betoonde, wurgde ik hem. Voor zover ik wist was het een hij, vrouwen doen zo'n dingen niet zonder reden. Dit bedacht te hebben, ik heb ze er eigenlijk wel genoeg gegeven, maar zolang ze geen netwerk hadden waarmee ze alle misstappen van elke man aan elkaar doorgaven, was ik veilig. Toen een schrikbeeld van vrouwenbladen begon boven te drijven deed ik het af als een teken van paranoïa.
maandag 12 november 2007
Gemiste Kansen 17
Jawel, hij is uit! Ik vermoedde wat vertraging door het vele werk (tonnen?) dat ik voor me liggen heb, maar blijkbaar was ik mis ^^ Have fun enzo :p
Tijdens de treinrit terug naar Gent begon ik na te denken. Dat gebeurde wel meer, maar nu was het wel van belang. Waarom sloop die woede zo plotseling in me? Er waren genoeg problemen die mijn wereldje teisterden, maar die frustraties liet ik me maar zelden aan het hart komen. Ik had een slachtoffer gemaakt. Stephanie's problemen zouden waarschijnlijk nog verergeren door dat verbitterd gezwans dat uit mijn mond spuide. Het ergste aan woorden is dat je ze niet kan terugnemen. Ik kon moeilijk terug. Die pijn zou ze blijven met zich meedragen, en ik moest er ook mee leven. Wat als ze weer een poging waagde? Potje breken, potje betalen. De betekenis van het spreekwoord was waarschijnlijk breder dan de bedenker in gedachten had. De gevolgen waren niet te overzien, en het besef dat ik bijna alleen aan de consequenties voor mezelf dacht, kwam ook in mijn gedachten op. Deed ik vroeger ook zo? Hoe dan ook kon ik er niet mee samen blijven. Alea kwam in mijn gedachten bovendrijven om één of andere duistere reden, maar het verdween weer zo snel het gekomen was. Had ik eigenlijk ooit iets met Steph willen beginnen? Op fysiek vlak wel, dat stond buiten kijf. Het mens haar kont alleen al. Maar wou ik verder dan vriendschap gaan? De mogelijkheid bestond dat ik door de alcohol die avond gewoon mijn lul achteraanliep. Overigens vrij moeilijk voor een man om het niet te doen. Alcohol was echter maar een loos excuus, te gebruiken voor alles, en dus eigenlijk voor niets. Mijn leven begon meer en meer in een vicieuze cirkel te gaan. Elke relatie die ik aanging leek op de één of andere manier zichzelf te vernietigen. Spreekt voor zich, anders zou ik nu een vriendin hebben. Het landschap flitste trager en trager voorbij, en de gebouwen toonden aan dat ik hier moest afstappen. Gent Sint-Pieters. Waar iedereen in elkaars weg liep, en vrouwen met een handtas bijna opzettelijk de weg afzetten voor zwaarbeladen reizigers. Het grootste crapuul dat je er maar kon vinden. Met andere woorden, het perfecte doelwit om mijn frustraties op bot te vieren.
Jammer genoeg was het rustig. Niemand die me persé uit evenwicht wilde brengen. Geen geluk vandaag, maar dat was me al langer bekend. De tramhalte was net als het station vrij rustig. De bestuurder stond zich op zijn gemak vol te proppen met een hamburger toen ik passeerde. Het was de juiste tram, maar ik had een nicotinetekort door de treinrit, en zonder tabak valt moeilijk aan die behoefte te voldoen. Op weg naar de nachtwinkel probeerde ik een verhaaltje te bouwen rond een koppel kettingrokers genaamd Nico en Tine, maar het bleef bij een beeld van een vadsig koppel die rookten in bed na een slechte vrijpartij. De Pakistaan had net zijn winkel geopend, en maakte net met zijn gebrekkige nederlands aan een klant duidelijk dat hij voorlopig geen andere aanstekers had. Met één blik op de doos aanstekers begreep ik waarom de klant moeilijk deed. Geen hetero zou vrijwillig zijn sigaret aansteken met een aansteker waarop een halfnaakte bodybuilder werd afgebeeld. Het idee alleen al deed me huiveren. Een geluk dat de mijne nog werkte. De man, een veertiger met verfomfaaide zwarte haren, bromde wat en vertrok. Mét de aansteker. De Pakistaan trok een ontdeugende grijns wanneer de man de deur uitliep. Ik mocht die winkelier wel.
Tijdens de treinrit terug naar Gent begon ik na te denken. Dat gebeurde wel meer, maar nu was het wel van belang. Waarom sloop die woede zo plotseling in me? Er waren genoeg problemen die mijn wereldje teisterden, maar die frustraties liet ik me maar zelden aan het hart komen. Ik had een slachtoffer gemaakt. Stephanie's problemen zouden waarschijnlijk nog verergeren door dat verbitterd gezwans dat uit mijn mond spuide. Het ergste aan woorden is dat je ze niet kan terugnemen. Ik kon moeilijk terug. Die pijn zou ze blijven met zich meedragen, en ik moest er ook mee leven. Wat als ze weer een poging waagde? Potje breken, potje betalen. De betekenis van het spreekwoord was waarschijnlijk breder dan de bedenker in gedachten had. De gevolgen waren niet te overzien, en het besef dat ik bijna alleen aan de consequenties voor mezelf dacht, kwam ook in mijn gedachten op. Deed ik vroeger ook zo? Hoe dan ook kon ik er niet mee samen blijven. Alea kwam in mijn gedachten bovendrijven om één of andere duistere reden, maar het verdween weer zo snel het gekomen was. Had ik eigenlijk ooit iets met Steph willen beginnen? Op fysiek vlak wel, dat stond buiten kijf. Het mens haar kont alleen al. Maar wou ik verder dan vriendschap gaan? De mogelijkheid bestond dat ik door de alcohol die avond gewoon mijn lul achteraanliep. Overigens vrij moeilijk voor een man om het niet te doen. Alcohol was echter maar een loos excuus, te gebruiken voor alles, en dus eigenlijk voor niets. Mijn leven begon meer en meer in een vicieuze cirkel te gaan. Elke relatie die ik aanging leek op de één of andere manier zichzelf te vernietigen. Spreekt voor zich, anders zou ik nu een vriendin hebben. Het landschap flitste trager en trager voorbij, en de gebouwen toonden aan dat ik hier moest afstappen. Gent Sint-Pieters. Waar iedereen in elkaars weg liep, en vrouwen met een handtas bijna opzettelijk de weg afzetten voor zwaarbeladen reizigers. Het grootste crapuul dat je er maar kon vinden. Met andere woorden, het perfecte doelwit om mijn frustraties op bot te vieren.
Jammer genoeg was het rustig. Niemand die me persé uit evenwicht wilde brengen. Geen geluk vandaag, maar dat was me al langer bekend. De tramhalte was net als het station vrij rustig. De bestuurder stond zich op zijn gemak vol te proppen met een hamburger toen ik passeerde. Het was de juiste tram, maar ik had een nicotinetekort door de treinrit, en zonder tabak valt moeilijk aan die behoefte te voldoen. Op weg naar de nachtwinkel probeerde ik een verhaaltje te bouwen rond een koppel kettingrokers genaamd Nico en Tine, maar het bleef bij een beeld van een vadsig koppel die rookten in bed na een slechte vrijpartij. De Pakistaan had net zijn winkel geopend, en maakte net met zijn gebrekkige nederlands aan een klant duidelijk dat hij voorlopig geen andere aanstekers had. Met één blik op de doos aanstekers begreep ik waarom de klant moeilijk deed. Geen hetero zou vrijwillig zijn sigaret aansteken met een aansteker waarop een halfnaakte bodybuilder werd afgebeeld. Het idee alleen al deed me huiveren. Een geluk dat de mijne nog werkte. De man, een veertiger met verfomfaaide zwarte haren, bromde wat en vertrok. Mét de aansteker. De Pakistaan trok een ontdeugende grijns wanneer de man de deur uitliep. Ik mocht die winkelier wel.
woensdag 7 november 2007
Gemiste Kansen 16
Deel 16 kon ik toch nog wat voortijdig afkrijgen, dus hier is hij dan. Het volgende deel verschijnt volgende week. Veel pret ermee ^^
Schaapjes zijn schattig op gewone dagen, maar dit was geen gewone dag. Voor zover ik wist zou er niet snel een normale dag komen. Sarah zei sorry tegen me na haar gesprek. Het bleek dat Steph wat vrij bizarre dingen gezegd had. Als zelfs een andere vrouw haar niet meer begreep, moest het wel héél erg zijn. We lieten de blaters voor wat ze waren en wandelden terug naar de markt, vergezeld door een onaangename stilte. Zo'n stiltes deden me altijd denken aan spookdorpjes in het wilde westen. De wind die het kurkdroge zand opblaast, piepende scharnieren van de deuren, en een soort struik die over straat rolt. Allemaal geluiden, maar vreemd genoeg drukken ze stilte uit. “Dan ga ik maar eens.” zei ik toen we aankwamen. Ze knikte enkel en vertrok.
Geen avond om uit te gaan. Een filmpje, een boekje, en dan met open ogen staren in de duisternis. Welke dromen of nachtmerries zouden me bezoeken, als ik er al had? Het duurde uiteindelijk niet lang of ik lag te kwijlen in mijn hoofdkussen. Toen ik wakker werd met een uitgedroogde mond, hadden geen nachtmerries me geteisterd. Er was niets geweest. Het raam toonde me een grijzig wolkendek. Geen zon voor vandaag. De normaalste zaak van de wereld in deze tijd van het jaar, behalve als je ten zuiden van de evenaar woonde. Ik stond op, waste me wat, en plofte me voor de televisie met een pot cornflakes. Nostalgie deed me teruggrijpen naar kinderprogramma's. Gezien het na een kwartier al ergerlijk werd, zette ik het ding maar terug uit. Steph, Steph, Steph. Haar naam ratelde als een dobbelsteen in mijn hoofd. Ik moest haar bereiken.
Ze nam op. “Hey schat, hoe gaat het?” klonk het opgewekt door de telefoon. Wat voor vraag was dat? Sarah maakte dus geen grapje toen ze vertelde dat Stephanie vreemd deed. “Wel lieverd, behalve het feit dat je je polsen oversneed na ons nachtje samen, dat ik een klap mocht vangen van je vader omdat hij de schuld op mij steekt, en me werkelijk afvraag hoe krankzinnig mijn “vriendin” is, gaat het me perféct voor de wind. Ik bel om te weten hoe het met jou gaat, wat je verdomde problemen zijn dat je zo'n stommiteiten begaat. En vooral, of je gelooft dat ik samen wil zijn met iemand die in een instelling hoort.” Misschien was ik wat bot, maar waarom zou ik liegen? De volgende twintig seconden was het stil, behalve een gesmoorde huilbui die door de telefoon kwamen. Toen opeens snikte ze de drie magische woorden: “Het spijt me.” Op dat moment wist ik hoe de Joden zich voelden na de tweede wereldoorlog toen de Duitsers zeiden: “Wir haben es nicht gewusst.” Een moorddadige bui onderdrukkend vertelde ik dat het mij OOK speet, en dat het voorbij was. Finito, gedaan, einde. De telefoon kraakte wat toen ik hem dichtgooide. Wachten op een reactie zou toch een verspilling van tijd geweest zijn. De examens kwamen eraan, ik wou het niet moeilijker voor mezelf maken dan het al was.
Schaapjes zijn schattig op gewone dagen, maar dit was geen gewone dag. Voor zover ik wist zou er niet snel een normale dag komen. Sarah zei sorry tegen me na haar gesprek. Het bleek dat Steph wat vrij bizarre dingen gezegd had. Als zelfs een andere vrouw haar niet meer begreep, moest het wel héél erg zijn. We lieten de blaters voor wat ze waren en wandelden terug naar de markt, vergezeld door een onaangename stilte. Zo'n stiltes deden me altijd denken aan spookdorpjes in het wilde westen. De wind die het kurkdroge zand opblaast, piepende scharnieren van de deuren, en een soort struik die over straat rolt. Allemaal geluiden, maar vreemd genoeg drukken ze stilte uit. “Dan ga ik maar eens.” zei ik toen we aankwamen. Ze knikte enkel en vertrok.
Geen avond om uit te gaan. Een filmpje, een boekje, en dan met open ogen staren in de duisternis. Welke dromen of nachtmerries zouden me bezoeken, als ik er al had? Het duurde uiteindelijk niet lang of ik lag te kwijlen in mijn hoofdkussen. Toen ik wakker werd met een uitgedroogde mond, hadden geen nachtmerries me geteisterd. Er was niets geweest. Het raam toonde me een grijzig wolkendek. Geen zon voor vandaag. De normaalste zaak van de wereld in deze tijd van het jaar, behalve als je ten zuiden van de evenaar woonde. Ik stond op, waste me wat, en plofte me voor de televisie met een pot cornflakes. Nostalgie deed me teruggrijpen naar kinderprogramma's. Gezien het na een kwartier al ergerlijk werd, zette ik het ding maar terug uit. Steph, Steph, Steph. Haar naam ratelde als een dobbelsteen in mijn hoofd. Ik moest haar bereiken.
Ze nam op. “Hey schat, hoe gaat het?” klonk het opgewekt door de telefoon. Wat voor vraag was dat? Sarah maakte dus geen grapje toen ze vertelde dat Stephanie vreemd deed. “Wel lieverd, behalve het feit dat je je polsen oversneed na ons nachtje samen, dat ik een klap mocht vangen van je vader omdat hij de schuld op mij steekt, en me werkelijk afvraag hoe krankzinnig mijn “vriendin” is, gaat het me perféct voor de wind. Ik bel om te weten hoe het met jou gaat, wat je verdomde problemen zijn dat je zo'n stommiteiten begaat. En vooral, of je gelooft dat ik samen wil zijn met iemand die in een instelling hoort.” Misschien was ik wat bot, maar waarom zou ik liegen? De volgende twintig seconden was het stil, behalve een gesmoorde huilbui die door de telefoon kwamen. Toen opeens snikte ze de drie magische woorden: “Het spijt me.” Op dat moment wist ik hoe de Joden zich voelden na de tweede wereldoorlog toen de Duitsers zeiden: “Wir haben es nicht gewusst.” Een moorddadige bui onderdrukkend vertelde ik dat het mij OOK speet, en dat het voorbij was. Finito, gedaan, einde. De telefoon kraakte wat toen ik hem dichtgooide. Wachten op een reactie zou toch een verspilling van tijd geweest zijn. De examens kwamen eraan, ik wou het niet moeilijker voor mezelf maken dan het al was.
dinsdag 6 november 2007
Uitstel Gemiste Kansen
Het volgende deel van Gemiste Kansen zal pas binnen enkele dagen af zijn (donderdag waarschijnlijk). Ik heb wel redelijk wat geschreven de laatste paar dagen, maar niet aan het volgende deeltje :p Een paar leuke ingevingen die later nog op mijn blogje komen zijn nu wel al af, en beter dat dan dat ik niets geschreven zou hebben... niet? Hoe dan ook, ik geef geen spoilers mee, en ook niet om je auto 'pimp' te maken. Do not ask, just wait and see. ^^
woensdag 31 oktober 2007
Gemiste Kansen 15
[Germ mode]Ein neues teil für alle an zu schauen! GANZ GEIL mjawohl! [/Germ mode] Eind deze week of begin volgende week komt er een nieuw deeltje. En voor de mensen die hem nog altijd niet door hebben <_< >_> >_< dit is fictie met een vleugje eigen ervaringen ertussen, dus vraag me niet wat nu echt gebeurd is en wat niet, alles is compleet buiten de originele context. *kucht* tot zover dit intermezzo. Enjoy! ^^
Onze ogen ontmoetten even, en haar glimlach bevroor. Ik wou haar niet meer, maar toch was het pijnlijk. Mijn gezicht moest ik niet in de spiegel zien om te weten wat voor uitdrukking die had. Altijd wel een klein gemis, alsof je iets tekort hebt, maar niets wat je ertoe zou brengen, erop af te gaan. Op dat moment was mijn dag al verneukt, en keek ik naar geen enkele andere vrouw meer. Frustraties en verdriet van zo lang geleden die terug naar boven kwamen, en het waard waren door het gevoel dat ik kreeg, van haar blik op me. Een kleine troost, die meer is dan wat ik verlangde. Ik snoof en draaide me om, wandelde weg voor ik door mijn knieën zou zakken van moedeloosheid. Teef. Ik meende het eindelijk.
Op zo'n moment komt al dat ouderlijk advies vanuit je jeugd bovendrijven, en besef je wat voor holle woorden het zijn. “Als je het maar genoeg wil, en je ervoor inzet, zal het wel lukken.” Of “Het komt allemaal wel goed.” Onzin van formaat. Sommige dingen lukken nu eenmaal niet, hoe hard je er ook voor vecht, en soms doet al die inzet het zelfs teniet. En dat alles uiteindelijk goed uitdraait is al weerlegd. Er is genoeg leed in de wereld om het te bewijzen. Een vriend vroeg of er iets mis was. Ik zei dat het ging. Het leven is een schone schijn, en ik wou even meedoen, maar niet te veel. Zeggen dat alles goed was zou ronduit een leugen zijn. Zeggen dat het gaat is alles en niets zeggen. Het zou gegaan zijn om op dat moment met een glimlach mijn voorhoofd tegen de muur te bonken. Vreemd hoe wat fysieke pijn troost kan bieden.
Onze ogen ontmoetten even, en haar glimlach bevroor. Ik wou haar niet meer, maar toch was het pijnlijk. Mijn gezicht moest ik niet in de spiegel zien om te weten wat voor uitdrukking die had. Altijd wel een klein gemis, alsof je iets tekort hebt, maar niets wat je ertoe zou brengen, erop af te gaan. Op dat moment was mijn dag al verneukt, en keek ik naar geen enkele andere vrouw meer. Frustraties en verdriet van zo lang geleden die terug naar boven kwamen, en het waard waren door het gevoel dat ik kreeg, van haar blik op me. Een kleine troost, die meer is dan wat ik verlangde. Ik snoof en draaide me om, wandelde weg voor ik door mijn knieën zou zakken van moedeloosheid. Teef. Ik meende het eindelijk.
Op zo'n moment komt al dat ouderlijk advies vanuit je jeugd bovendrijven, en besef je wat voor holle woorden het zijn. “Als je het maar genoeg wil, en je ervoor inzet, zal het wel lukken.” Of “Het komt allemaal wel goed.” Onzin van formaat. Sommige dingen lukken nu eenmaal niet, hoe hard je er ook voor vecht, en soms doet al die inzet het zelfs teniet. En dat alles uiteindelijk goed uitdraait is al weerlegd. Er is genoeg leed in de wereld om het te bewijzen. Een vriend vroeg of er iets mis was. Ik zei dat het ging. Het leven is een schone schijn, en ik wou even meedoen, maar niet te veel. Zeggen dat alles goed was zou ronduit een leugen zijn. Zeggen dat het gaat is alles en niets zeggen. Het zou gegaan zijn om op dat moment met een glimlach mijn voorhoofd tegen de muur te bonken. Vreemd hoe wat fysieke pijn troost kan bieden.
Abonneren op:
Posts (Atom)
